Ο πρώτος άθλος του Ηρακλή Τα άλογα του Διομήδη

ΤΟ ΚΡΙΣΙΜΟ ΣΗΜΕΙΟ ΤΗΣ ΔΟΚΙΜΑΣΙΑΣ

- Η κατάκτηση της ύλης και

- η υπερνίκηση της πλάνης,

φάνηκαν καθαρά στον Ηρακλή και

από την αρχή των δώδεκα άθλων υπήρχαν ενδείξεις για τη φύση του τελικού θριάμβου.

Ειπώθηκε, ότι βασικός τόνος του ζωδιακού σημείου του Κριού είναι η ελπίδα και

καθώς αντιμετώπιζε τους δώδεκα άθλους του, η ελπίδα ήταν η μόνη εγγύηση που είχε ο Ηρακλής ότι θα μπορούσε να πετύχει.

- Η Ελπίδα

- ο αδοκίμαστος Θείος εξοπλισμός του

- το προσωπικό του ρόπαλο και

- πολύς ενθουσιασμός!

Έτσι ξεκινούν όλοι οι μαθητές.

Το νόημα της δοκιμασίας είναι πια καθαρό.

Ο Ηρακλής έπρεπε ν’ αρχίσει από τον κόσμο της σκέψης για ν’ αποκτήσει νοητικό έλεγχο. Για αιώνες, οι νεαρές φοράδες της σκέψης ανάθρεφαν πολεμικά άτια και

- με τη σφαλερή σκέψη

- την εσφαλμένη λαλιά και

- τις λανθασμένες ιδέες

ερήμωναν την ύπαιθρο – χώρα.

Ένα από τα πρώτα μαθήματα που κάθε αρχάριος πρέπει να μάθει,

- είναι η τεράστια δύναμη που χειρίζεται νοητικά και

- το μέγεθος της βλάβης που μπορεί να προξενήσει

- στους διπλανούς του και

- στο περιβάλλον του

με τις νεαρές φοράδες του νου του.

Το πρώτο πράγμα που έχει να μάθει η ορθή χρήση του νου του και

το πρώτο πράγμα που έχει να κάνει είναι

- να αιχμαλωτίσει αυτή τη θηλυκή όψη του νου και

- να καταλάβει ότι δεν εκτρέφονται πια πολεμικά άτια.

Κάθε υποψήφιος Ηρακλής, μπορεί εύκολα ν’ αποδείξει ότι κατέχει τις καταστρεπτικές αυτές νεογέννητες φοράδες,

αν για μια ολόκληρη μέρα στρέψει έντονα τη προσοχή του

- στις σκέψεις του και

- στα λόγια που εκστομίζει, γιατί αυτά είναι πάντοτε αποτέλεσμα σκέψης.

Γρήγορα θα ανακαλύψει ότι

- ο εγωισμός

- η αγένεια

- η αγάπη για το κουτσομπολιό και

- η επίκριση

αποτελούν ένα μεγάλο μέρος του περιεχόμενου της σκέψης του.

Γρήγορα θα ανακαλύψει ότι οι νεαρές φοράδες στο νου του γονιμοποιούνται συνεχώς από

- την ιδιοτέλεια και

- την πλάνη.

Οι νεαρές αυτές φοράδες

αντί να γεννούν

- ιδέες και

- έννοιες

που προέρχονται από το βασίλειο της ψυχής και

αντί να γονιμοποιούνται από το πνευματικό βασίλειο,

γίνονται γεννήτορες

- της πλάνης

- του σφάλματος και

- της σκληρότητας

που προέρχονται από τις κατώτερες όψεις της ανθρώπινης φύσης.

Ο Ηρακλής

- αντιλήφθηκε τη ζημιά που προξενούσαν οι νεαρές φοράδες και

- όρμησε με γενναιότητα για τη σωτηρία των ομοίων του,

-        έφτασε στο σημείο να αιχμαλωτίσει τις νεαρές φοράδες, υπερεκτίμησε όμως

τις δυνάμεις του

- πέτυχε, πράγματι, να τις περικυκλώσει και να τις συλλάβει, αλλά

- απέτυχε στην εκτίμηση

- της δύναμης και

- της ισχύος τους και

- έδωσε αυτές προς φύλαξη στον Άβδηρο, το σύμβολο του κατώτερου προσωπικού εαυτού.

Όμως ο Ηρακλής – η ψυχή και ο Άβδηρος – η προσωπικότητα, έπρεπε από κοινού

να φρουρήσουν τα καταστρεπτικά αυτά άλογα.

Ο Άβδηρος μόνος του δεν ήταν αρκετά ισχυρός και ό,τι συνέβαινε στο γειτονικό κόσμο,

συνέβη και στον Άβδηρο, τα άλογα τον σκότωσαν.

Αυτό είναι παράδειγμα της λειτουργίας του μεγάλου Νόμου ότι,

όταν,

- δεν έχουμε ορθό λόγο και

- δεν κάνουμε ορθές πράξεις

πληρώνουμε μόνοι μας το τίμημα

- της ίδιας μας της φύσης

- των εσφαλμένων λόγων και

- των αξιοκατάκριτων πράξεων.

Η ψυχή πάλι, στο πρόσωπο του Ηρακλή, έπρεπε ν’ ασχοληθεί με το πρόβλημα της

εσφαλμένης σκέψης και

μόνο όταν ο άνθρωπος γίνεται προσηλωμένος ζηλωτής στο σημείο του Τοξότη, που

στο σημείο αυτό σκοτώνει τις Ανθρωπόμορφες Όρνιθες,

τότε μόνο πετυχαίνει πραγματικά πλήρη έλεγχο της πορείας των σκέψεων της φύσης του.

Η σημασία της δύναμης της σκέψης εκφράστηκε όμορφα στα λόγια του Thakeray:

“Σπείρε μια σκέψη και θέρισε μια πράξη.

Σπείρε μια πράξη και θέρισε μια συνήθεια.

Σπείρε μια συνήθεια και θέρισε χαρακτήρα.

Σπείρε χαρακτήρα και θέρισε πεπρωμένο”.

Οι δύο βασικοί τόνοι στο Ζωδιακό του Κριού είναι:

1. “Και ο Λόγος είπε:

Ας αναζητηθεί πάλι η μορφή.”

Ο άνθρωπος

2. “Προχωρώ και από το πεδίο του νου κυβερνώ.”

Ο μυημένος

Ο δεύτερος άθλος του Ηρακλή Η σύλληψη του Ταύρου της Κρήτης

Η ΦΥΣΗ ΤΩΝ ΔΟΚΙΜΑΣΙΩΝ

Το μεγάλο μάθημα που πρέπει να πάρει κάποιος σ’ αυτό το Ζωδιακό σημείο είναι

η επίτευξη

- της ορθής κατανόησης του Νόμου της Έλξης και

- της ορθής χρήσης και ελέγχου της ύλης.

Μ’ αυτό τον τρόπο, μιλώντας μεταφορικά, η ύλη

- εξυψώνεται στον ουρανό και

- μπορεί να λειτουργήσει ορθά, δηλαδή

- ν’ αποτελέσει

- ένα μέσο έκφρασης και

- ένα πεδίο προσπάθειας για τον ενοικούντα Χριστό ή ψυχή.

Συνεπώς, ο ζηλωτής δοκιμάζεται κατά δύο τρόπους:

- πρώτο, ως προς

- την ολκή της ζωώδους φύσης του και

- τα κίνητρα που υποκρύπτονται στη χρήση της,

- δεύτερο, ως προς την έλξη που η μεγάλη πλάνη μπορεί ν’ ασκήσει πάνω του.

Η μάγια ή η μεγάλη πλάνη και το σεξ, δεν είναι παρά δύο όψεις της ίδιας δύναμης, εκείνης της έλξης:

- της μιας όψης καθώς εκδηλώνεται στο φυσικό πεδίο και

- της άλλης καθώς εκφράζεται στο πεδίο της συναισθηματικής-επιθυμητικής φύσης.

Ο ΜΑΘΗΤΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΣΕΞ

Ο ζηλωτής στη μαθητεία έχει με το σεξ ένα πραγματικό πρόβλημα με το οποίο θα αγωνιστεί.

- Η επιείκια προς τον εαυτό μας και

- ο έλεγχος του ανθρώπινου όντος από κάθε τμήμα του οργανισμού του,

αναπόφευκτα, είναι πάντα εσφαλμένα.

Όταν

- ολόκληρος ο νους ενός άνδρα ασχολείται με τις σκέψεις περί γυναικών ή αντίστροφα

- ο ίδιος ζει κυρίως για να ικανοποιήσει ένα ζωώδη πόθο

- βρίσκει τον εαυτό του ανίκανο ν’ αντισταθεί στη σαγήνη του πολικού αντιθέτου του,

τότε αυτός

- είναι θύμα του και

- ελέγχεται από τη κατώτατη φύση του, τη ζωώδη.

Όταν όμως ο άνθρωπος αναγνωρίζει

- τις φυσικές του λειτουργίες σαν μια Θεία κληρονομιά και

- ότι ο εξοπλισμός του

- του δόθηκε για το καλό της ομάδας και

- πρέπει να χρησιμοποιείται ορθά για το καλό της ανθρώπινης οικογένειας, τότε

- θα δούμε μια νέα κινητήρια παρόρμηση να αποτελεί τη βάση της ανθρώπινης διαγωγής όσον αφορά στο σεξ

- θα δούμε τον περιορισμό των ανώμαλων ενώσεων με το επακόλουθο κακό,

την ασθένεια

- θα δούμε τη λύση του προβλήματος των πάρα πολλών παιδιών και παρεμπιπτόντως τη διευκόλυνση του οικονομικού προβλήματος.

- Με τον ορθό έλεγχο της λειτουργίας του σεξ και

- την τροπή της λειτουργίας του προς το σκοπό για τον οποίο υπάρχει, δηλαδή

- τη συνέχεια της ανθρώπινης οικογένειας και

- την παροχή σωμάτων, δια των οποίων οι ψυχές μπορούν ν’ αποκτήσουν εμπειρία,

θα επέλθει η ορθή χρήση του σεξ.

Κατόπιν

- πάθη

- λαγνεία

- αυτοϊκανοποίηση

- αρρώστιες και

- υπερπληθυσμός

θα εξαφανιστούν από τον κόσμο.

Η ύλη δε θα εκμαυλίζεται πια για ιδιοτελείς επιθυμίες και

η σχέση μεταξύ των φύλων θα διέπεται από

- την κατανόηση του Θείου Σκοπού και

- την επιδεξιότητα στη δράση.

Δύο απόψεις είναι εξίσου λανθασμένες:

- στη μια περίπτωση έχουμε τις μεταδιδόμενες συνήθειες που οδηγούν τελικά σε σεξουαλικά όργια.

Αυτές έχουν τιμηθεί με το όνομα, μαζική τέχνη του σεξ και μέσα στον σεξουαλικό οργασμό, που εσκεμμένα υποθάλπεται, ο άνθρωπος οδηγείται να πιστέψει

- ότι η φυσική σεξουαλική πράξη είναι το ύψιστο σημείο της πνευματικής του ευκαιρίας και

- ότι σε μια τέτοια στιγμή μπορεί, αν θελήσει, ν’ αγγίξει το βασίλειο των Ουρανών.

- στην άλλη περίπτωση έχουμε την καταστροφικά επικίνδυνη εκείνη τάση

- που θεωρεί

- το γάμο και

- κάθε έκφραση της σεξουαλικής ζωής

σαν αμαρτία για το μαθητή και

- που λέγει ότι ένας άνθρωπος δεν μπορεί να είναι αγνός με την αληθινά πνευματική όψη, αν παντρευτεί και δημιουργήσει οικογένεια.

Δεν υπάρχει κατάσταση συνείδησης

στην οποία είναι αδύνατο για τον άνθρωπο να λειτουργήσει

σαν υιός του Θεού.

Εάν δεν είναι δυνατό σ’ ένα άνθρωπο να ζει τη ζωή

- της μαθητείας και

- της μύησης και

- με τον οφειλούμενο αυτοέλεγχο και

- οφειλούμενη κατανόηση

να ζει μια κανονικά ισορροπημένη σεξουαλική Ζωή,

τότε υπάρχει ένα τμήμα της ανθρώπινης εκδήλωσης στο οποίο η Θεότητα παρουσιάζεται αδύναμη και

αυτό αρνούμαι να το δεχθώ.

Δεν υπάρχει τμήμα της ζωής

ούτε πεδίο έκφρασης

ούτε εκπλήρωση υποχρέωσης

ούτε χρήση του φυσικού μηχανισμού,

που να μην μπορεί η ψυχή να εκπληρώσει το ρόλο του κυρίαρχου παράγοντα.

Όλα τα πράγματα γίνονται αληθινά, για τη δόξα του Θεού.

Γιατί Εκείνος που πρέπει να ελέγχει είναι η ψυχή και όχι η κατώτερη φύση.

Οι άνθρωποι ξεχνούν

- ότι κάμποσοι από τους μέγιστους μυημένους του κόσμου παντρεύτηκαν

- ότι ο Βούδδας παντρεύτηκε και είχε γιο και ότι έπρεπε να ήταν μυημένος υψηλού βαθμού όταν παντρεύτηκε.

Λησμονούν ότι

- ο Μωϋσής

- ο Δαυίδ ο Ψαλμωδός και

- πολλές από τις εξέχουσες μορφές στον κόσμο του μυστικισμού και των δύο ημισφαιρίων

παντρεύτηκαν και δημιούργησαν οικογένειες.

Οι μαθητές ανήκουν σ’ όλες τις φυλές στη Δύση και στην Ανατολή και

οι συνήθειες των διαφόρων φυλών, όσον αφορά στο σεξ ευρύτατα διαφέρουν.

Οι κανόνες διαγωγής διαφέρουν.

Το νόμιμο ή το παράνομο των σχέσεων ποικίλλει.

Διάφορες εποχές και διάφοροι πολιτισμοί είδαν σχέσεις που ήταν νόμιμες σε μια εποχή και παράνομες σε άλλη.

Μερικές φυλές είναι μονογαμικές κι άλλες πολυγαμικές.

Σε μερικούς πολιτισμούς η γυναίκα θεωρείται ο κύριος παράγοντας και σε άλλους ο άνδρας. Στη διαδρομή των αιώνων εμφανίσθηκαν σεξουαλικές διαστροφές, ομοφυλόφιλοι γνήσιοι και νόθοι έζησαν μαζί μας και

σήμερα δεν είναι πιθανώς χειρότερα από ό,τι πριν 5.000 χρόνια,

εκτός από το ότι το κάθε τι σήμερα βγαίνει στο φως, πράγμα που είναι καλό.

Καθένας μιλά για το πρόβλημα. και η νέα γενιά ρωτά με αγωνία:

“Τι γίνεται με το σεξ; Τι είναι σωστό και τι λάθος;”

Πώς μπορούμε να περιμένουμε ότι θα χειριστούμε καλά ένα θέμα που έχει συζητηθεί τόσο επιφανειακά και με τον πιο επιπόλαιο τρόπο ανά τους αιώνες;

Εδώ αξίζει να σημειωθεί ότι ο Μίνωας, ο βασιλιάς της Κρήτης, που είχε τον Ιερό Ταύρο, κατείχε και το Λαβύρινθο όπου ζούσε ο Μινώταυρος και

ο Λαβύρινθος ήταν πάντα το σύμβολο της μεγάλης πλάνης.

Στην Αγγλική η λέξη “λαβύρινθος” προέρχεται από μια παλιά λέξη, maze, που σημαίνει

- φέρνω σε αμηχανία

- προκαλώ σύγχυση

- σαστίζω.

Το νησί της Κρήτης με το Λαβύρινθό της και τον Ταύρο της είναι ένα από τα κυριότερα σύμβολα της μεγάλης πλάνης.

Η Κρήτη ήταν χωρισμένη από την ηπειρωτική γη και

η πλάνη και η σύγχυση είναι χαρακτηριστικά του χωριστού εαυτού,

όχι όμως της ψυχής στο δικό της πεδίο, όπου

- οι ομαδικές πραγματικότητες και

- οι παγκόσμιες αλήθειες

συνιστούν το βασίλειό της.

Ο Ταύρος, στον Ηρακλή απεικονίζει

- τη ζωώδη επιθυμία και

- τις πολλές όψεις της επιθυμίας στον κόσμο της μορφής, που στο σύνολό τους αποτελούν τη μεγάλη πλάνη.

Ο μαθητής, σαν τον Ηρακλή, είναι μια χωριστή μονάδα, μακριά από τον κόσμο της πλάνης

και από το λαβύρινθο, μέσα στον οποίο ζει.

Ο ταύρος της επιθυμίας πρέπει

- να συλληφθεί

- να κυριαρχηθεί και

- να διωχθεί στη ζωή του χωριστού εαυτού, από το ένα σημείο στο άλλο,

μέχρι να έρθει ο καιρός που ο ζηλωτής θα μπορέσει να κάνει ό,τι, με το έργο Του πέτυχε ο Ηρακλής:

Να καβαλικέψει τον Ταύρο.

Καβαλικεύω ένα ζώο στους αρχαίους μύθους σημαίνει έλεγχο.

Ο ταύρος

δε σφαγιάζεται,

καβαλικεύεται και οδηγείται

υπό την εξουσία του ανθρώπου.

Υπάρχουν

- δυνάμεις και

- ικανότητες

κρυμμένες μέσα στο ανθρώπινο ον, που όταν

- ανακαλυφθούν και

- αναπτυχθούν

φέρνουν νέες δυνάμεις που θα αντιμετωπίσουν αυτό το πρόβλημα.

Αλλά στο μεταξύ τι πρέπει να κάνει ο ζηλωτής;

Μπορούν να δοθούν κάποιες υποδείξεις:

1. Να τιθασεύσει, να ελέγχει και να εξουσιάζει τον ταύρο.

Και ας θυμάται ο ζηλωτής ότι ο Ταύρος πρέπει να τιθασευτεί δια μέσου των υδάτων προς τη στεριά.

Αυτό σημαίνει ότι η λύση του όλου προβλήματος του σεξ θα έρθει

όταν ο μαθητής

- υποτάξει το χωριστό προσωπικό του νησί

- στους ομαδικούς σκοπούς και

- προσπάθειες και

- αρχίσει να ρυμθίζει τη ζωή του με το ερώτημα,

“Τι είναι καλύτερο για την ομάδα στην οποία ανήκω;”

Μόνο κάνοντας αυτό, ο ταύρος τιθασεύεται και οδηγείται προς τη στεριά.

2. Να χρησιμοποιήσει την κοινή λογική.

Η αρχαία έννοια των λέξεων “κοινός νους” είναι ότι υπάρχει μια αίσθηση που

- συνθέτει και

- συνενώνει

τις πέντε αισθήσεις και

έτσι δημιουργείται η “κοινή αίσθηση”, κυριολεκτικά ο νους.

Ας χρησιμοποιεί ο ζηλωτής το νου του και δια της νοήμονος αντίληψης

- να οδηγεί και

- να ελέγχει

τον ταύρο της επιθυμίας.

Με τη χρησιμοποίηση του κοινού νου, πολλοί κίνδυνοι θ’ αποφευχθούν.

Υπάρχει κίνδυνος στη μέθοδο πολλών ζηλωτών που απαγορεύουν ή αποκλείουν κάθε σεξουαλική έκφραση.

Μπορεί φυσιολογικά να επιτύχουν, αλλά η πείρα

- των ψυχολόγων και

- των δασκάλων

απέδειξε ότι όταν επιβάλλεται στον οργανισμό

- απαγόρευση και

- δραστική καταστολή,

το αποτέλεσμα είναι κάποια μορφή

- νευρικού ή

- νοητικού συμπλέγματος.

Πολλοί φυσικά αγνοί άνθρωποι έχουν ακάθαρτο νου.

Πολλοί που περιφρονούν τις σεξουαλικές διαστροφές και

φρονούν ότι ο γάμος δεν είναι για το μαθητή,

έχουν νοητικό μηχανισμό που δεν αντέχει στην έρευνα.

Ο νους τους και οι ερμηνείες τους για τις πράξεις των άλλων ανθρώπων,

είναι τόσο ασελγείς και

η νοοτροπία τους να θεωρούν το κακό τόσο μεγάλο,

ώστε, όσο επικίνδυνο και αν ακούγεται, να αισθάνονται ότι θα ήταν καλύτερα γι’ αυτούς να κατακυριευθούν από το ταύρο της επιθυμίας

παρά να συνεχίσουν την τωρινή τους τακτική της υποκατάστασης της νοητικής τους ικανοποίησης με την έσχατη αμαρτία.

- Καθαρός νους

- αγνή καρδιά

- σωστά οργανωμένο και ορθά χρησιμοποιούμενο φυσικό σώμα

- συμμόρφωση με τους νόμους του τόπου με τον οποίο το πεπρωμένο μας είναι δεμένο

- σοβαρή φροντίδα για την ευημερία εκείνων με τους οποίους συνδεόμαστε

και

- ζωή υπηρεσίας προσφερόμενης με αγάπη,

αυτά είναι τα ιδανικά του ζηλωτή.

3. Ορθή κατανόηση της έννοιας της αγαμίας.

Στη λέξη “μόνος” δίνεται συνήθως η έννοια του να αποφεύγει κάποιος τη σχέση του γάμου.

Πολλοί νέοι άνδρες και γυναίκες,

• οδηγούμενοι από πνευματική επιθυμία και

• υπό την επιρροή της σκεπτομορφής της Εκκλησίας, κατά τον Μεσαίωνα, με τα πολλά της μοναστήρια καλογήρων και καλογραιών, πιστεύουν ότι η κατάσταση της αγαμίας είναι γι’ αυτούς ουσιαστική και σωστή και μένουν έκπληκτοι όταν προκύπτουν συμπλέγματα.

Αλλά μήπως η αληθινή αγαμία δε μας εκφράστηκε στα λόγια του Χριστού όταν είπε:

“Αν ο οφθαλμός σου μείνει μόνος, μπορεί όλο το σώμα σου να πληρωθεί φωτός”;

Μήπως η αληθινή αγαμία είναι η άρνηση της ψυχής να ταυτίζεται με τη μορφή; Μήπως η πραγματική σχέση στου γάμου, της οποίας η σχέση στο φυσικό πεδίο δεν είναι παρά σύμβολο,

• να είναι η ένωση ψυχής και μορφής,

• να είναι η ένωση της θετικής όψης, πνεύμα με την αρνητική μητέρα-ύλη;

Η ψυχή ας μείνει

- μόνη στους σκοπούς της και

- ελεύθερη από τη σκλαβιά της ύλης και

τότε

- η ορθή δράση και

- οι ορθές απόψεις

αναπόφευκτα θα είναι τα χαρακτηριστικά της ζωής στο φυσικό πεδίο.

Η ψυχή ας κυριαρχήσει τη μορφή,

- ελέγχοντάς την και

- εξουσιάζοντάς την και

τότε ασφαλώς η μορφή

- θα γνωρίσει τις σωστές υποχρεώσεις της

- θα αναγνωρίσει τη σχέση που πρέπει να έχει με τους άλλους ανθρώπους, ανεξάρτητα αν το πεπρωμένο της είναι εκείνο

- του συζύγου ή της συζύγου

- του πατέρα ή της μητέρας

- του αδελφού ή της αδελφής

- του φίλου ή του συντρόφου.

Με την ορθή χρήση της μορφής και την ορθή κατανόηση του σκοπού,

με τον ορθό προσανατολισμό στην πραγματικότητα και

την ορθή χρήση της πνευματικής ενέργειας

η ψυχή θα ενεργήσει σαν παράγοντας ελέγχου και

ολόκληρο το σώμα θα γεμίσει φως.

- Με τον έλεγχο

- με τη χρήση του κοινού νου

- με την ορθή κατανόηση της αγαμίας και

- με την ταύτιση με τους ομαδικούς σκοπούς

ο μαθητής

- θα φτάσει στην απελευθέρωση από τον έλεγχο του σεξ

- θα επιτύχει, ακολουθώντας το παράδειγμα του Ηρακλή και

- θα καβαλικέψει τον ταύρο της επιθυμίας προς τη στεριά, όπου στο Ναό του Θεού -θα τον παραδώσει στη φροντίδα των Κυκλώπων που ήσαν παλαιοί μυημένοι,

έχοντες ένα οφθαλμό, για το οποίο μιλήσαμε,

• τον οφθαλμό του Σίβα

• τον Οφθαλμό του ταύρου, στον αστερισμό του Ταύρου.

Γιατί ο Ηρακλής δεν ήταν μόνο ο μαθητής,

αλλά στην κατώτερη φύση του ήταν ο ταύρος και

στην ανώτερη φύση του οι Κύκλωπες.

Όταν ο ταύρος της επιθυμίας παραδόθηκε στους Κύκλωπες, στο μυημένο με τον ένα οφθαλμό, που είναι αυτή η ίδια η ψυχή, αρχίζουν να εκδηλώνονται οι τρεις Θείες όψεις:

- ο Βρόντος

- ο Στερώπις και

- ο Άργος

που θα φρουρήσουν τον Ιερό Ταύρο και

ο Ηρακλής, ο μαθητής, δε θα έχει πια καμιά ευθύνη.

Ο Βρόντος είναι το σύμβολο της πρώτης όψης του Θεού, ο Πατήρ ο οποίος μίλησε και είναι ο Δημιουργικός Ήχος.

Ο Στερώπις σημαίνει αστραπή ή φως και είναι η δεύτερη όψη, η ψυχή.

Άργος σημαίνει στροβιλιζόμενη ενέργεια, η τρίτη όψη της Θεότητας, που αυτοεκφράζεται στην έντονη δραστηριότητα της ζωής του φυσικού πεδίου.

Οι Θείες αυτές όψεις αποτελούν τον ελέγχοντα παράγοντα και αφού επιτεύχθηκε η κατοχή του Ιερού Ταύρου, το πρόβλημα του Ηρακλή βρήκε τη λύση του.

Βασικοί τόνοι του Ταύρου:

“Ας είναι ο αγώνας χωρίς φόβο.”

Η Όψη μορφή.

“Βλέπω και όταν ο Οφθαλμός ανοίγει όλα είναι Φως.”

Η Όψη Ψυχή.

Ο τρίτος άθλος του Ηρακλή Τα χρυσά μήλα των Εσπερίδων

H ΦΥΣΗ ΤΗΣ ΔΟΚΙΜΑΣΙΑΣ

Ερχόμαστε τώρα στον τρίτο άθλο στο Zωδιακό σημείο των Διδύμων, που αφορά κυρίως στο θετικό έργο του ζηλωτή στο φυσικό πεδίο, καθώς αρχίζει να κατανοεί τον εαυτό του.

Προτού καταστεί δυνατό το γεμάτο δράση αυτό έργο, πρέπει να υπάρξει

- ένας κύκλος εσώτερης σκέψης και μυστικιστικού πόθου

- ένας αγώνας για το όραμα και

• μια υποκειμενική διεργασία που επιτελείται για πολύ ίσως χρόνο, προτού ο άνθρωπος στο φυσικό πεδίο, αρχίσει πραγματικά το έργο της ενοποίησης ψυχής και σώματος.

Αυτό είναι το θέμα του άθλου.

Η πραγματική δοκιμασία της ειλικρίνειας του ζηλωτή συμβαίνει σ’ αυτό το φυσικό πεδίο επίτευξης και στο έργο της απόκτησης των Χρυσών Μήλων της σοφίας.

Ο πόθος να είναι καλός, η βαθιά επιθυμία να εξακριβώσει τα γεγονότα της πνευματικής ζωής, οι σπασμωδικές προσπάθειες για αυτοπειθαρχία, προσευχή και διαλογισμό προηγούνται, σχεδόν αναπόφευκτα, της πραγματικής και σταθερής προσπάθειας.

Ο οραματιστής πρέπει να γίνει άνθρωπος της δράσης.

Η επιθυμία πρέπει να προωθηθεί στον κόσμο της εκπλήρωσης και εδώ βρίσκεται η δοκιμασία των Διδύμων.

Το φυσικό πεδίο είναι ο τόπος

- όπου αποκτάται η εμπειρία και

- όπου τα αίτια που έχουν την αρχή τους στον κόσμο της νοητικής προσπάθειας, πρέπει

- να εκδηλωθούν και

- να επιτύχουν αντικειμενικότητα.

- όπου αναπτύσσεται ο μηχανισμός της επαφής,

- όπου σιγά – σιγά οι πέντε αισθήσεις

- διανοίγουν στο ανθρώπινο ον νέα πεδία επίγνωσης και

- του παρουσιάζουν νέες σφαίρες κατάκτησης και επίτευξης.

Το φυσικό πεδίο είναι συνεπώς ο τόπος

όπου αποκτάται η γνώση και

όπου αυτή η γνώση πρέπει να μετουσιωθεί σε σοφία.

Η γνώση, όπως ξέρουμε, είναι η αναζήτηση της λογικής έννοιας, ενώ η σοφία είναι

η παντογνωσία ή η συνθετική γνώση της ψυχής.

Χωρίς κατανόηση στην εφαρμογή της γνώσης χανόμαστε.

Γιατί κατανόηση είναι η εφαρμογή της γνώσης υπό το φως της σοφίας

στα προβλήματα της ζωής και στην επίτευξη του τελικού στόχου.

Σ’ αυτό τον άθλο ο Ηρακλής αντιμετωπίζει το τεράστιο έργο

- να συνενώσει τους δύο πόλους της ύπαρξής του και

- να συντονίσει ή να ενώσει ψυχή και σώμα,

έτσι ώστε

- η δυαδικότητα να δώσει θέση στην ενότητα και

- να συγχωνευθούν τα ζεύγη των αντιθέτων.

ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΤΟΥ AΘΛΟΥ

Όλη αυτή η ιστορία δηλώνει πραγματικά το μάθημα που είναι το πρώτο που πρέπει να μάθουν καλά όλοι οι ζηλωτές και δεν μπορούν να το μάθουν αν δεν ξεπεράσουν τις δοκιμασίες στον Κριό και τον Ταύρο.

Έπειτα στο φυσικό πεδίο,

στο επίπεδο του εγκεφάλου και στην αφυπνισμένη συνείδησή του

ο μαθητής

- πρέπει

- να καταγράψει την επαφή με την ψυχή και

- ν’ αναγνωρίσει τις ιδιότητές της

- δεν πρέπει πια να είναι ο ονειροπόλος μυστικιστής,

αλλά στα μυστικιστικά του επιτεύγματα πρέπει να προσθέσει την απόκρυφη γνώση της πραγματικότητας.

Αυτό συχνά λησμονείται από τους ζηλωτές.

Ικανοποιούνται με την έφεση και το όραμα του ουράνιου σκοπού.

Κατεργάσθηκαν στο καμίνι της ζωής έναν εξοπλισμό που χαρακτηρίζεται από

- την ειλικρίνεια

- την αγαθή επιθυμία

- το λεπτό χαρακτήρα και

έχουν συνείδηση της αγνότητας του κινήτρου,

- μια προθυμία να εκπληρώσουν τις απαιτήσεις

- την ικανοποίηση ότι έφθασαν σε μια ορισμένη κατάσταση ανάπτυξης που τους δίνει το δικαίωμα να προχωρήσουν.

Λείπει, όμως, ένα ακόμη πράγμα.

Δεν έχουν εκείνο που μπορεί να ονομασθεί η “Τεχνική της Παρουσίας”,

δεν έχουν φτάσει σε μια συνειδητή επαφή με την Πραγματικότητα,

που είναι

- το προνόμιό τους και

- το ηθικό τους δικαίωμα

να αποκτήσουν.

Οι ζηλωτές πιστεύουν

- στο γεγονός της ψυχής

- στη δυνατότητα της τελειοποίησης

- στην ατραπό που πρέπει να διανύσουν,

αλλά η πίστη δεν έχει ακόμη μετουσιωθεί σε γνώση του πνευματικού βασιλείου και δε γνωρίζουν πώς να πραγματοποιήσουν τον τελικό τους σκοπό!

Έτσι, όπως ο Ηρακλής, ξεκινούν για την πενταπλή αναζήτηση.

Το πρώτο στάδιο αυτής της έρευνας είναι γεμάτο ενθάρρυνση, αν απέκτησαν την ικανότητα να αναγνωρίζουν τα συμβαίνοντα.

Όπως και ο Ηρακλής, συναντούν το Νηρέα, το σύμβολο του ανώτερου Εαυτού και αργότερα στην ιστορία του μαθητή, είναι το σύμβολο του καθοδηγούντος Διδασκάλου.

Όταν έλθουν σ’ επαφή, ειδικά στα πρώτα στάδια της έρευνας, ο ανώτερος Εαυτός θα εκδηλωθεί

- σαν λάμψη φώτισης και αμέσως χάνεται

- σαν μια αιφνίδια αντίληψη της αλήθειας, τόσο άπιαστη, τόσο φευγαλέα, ώστε στην αρχή ο μαθητής δεν μπορεί να τη συλλάβει

- σαν ένας υπαινιγμός που ενσταλάζεται στη συνείδηση σε στιγμές αμέριστης προσοχής, όταν

- ο νους διατηρείται σταθερός και

- τα συναισθήματα παύουν πρόσκαιρα να ελέγχουν.

Στην περίπτωση ενός πιο προχωρημένου μαθητή, που έχει αποκαταστήσει επαφή με την ψυχή του και που γι’ αυτό μπορεί να υποτεθεί ότι είναι έτοιμος για καθοδήγηση από έναν από τους μεγάλους Δασκάλους της φυλής, θα διαπιστωθεί ότι ο Διδάσκαλος εργάζεται όπως ακριβώς ο Νηρέας.

Δεν μπορεί να έρχεται σε επαφή πάντοτε, μόνο από καιρού σε καιρό πετυχαίνει ο μαθητής να προσεγγίσει τον Διδάσκαλο.

Όταν Τον προσεγγίσει,

- δεν πρέπει να περιμένει συγχαρητήρια για τη θαυμαστή πρόοδό του

- ούτε θα βρει κάποια λεπτομερή διευκρίνηση του προβλήματός του

- ούτε κάποια μακροσκελή περιγραφή του έργου που πρέπει να κάνει.

Ο Διδάσκαλος

- θα δώσει μια νύξη και θα εξαφανισθεί

- θα κάνει μια υπόδειξη και δε θα πει περισσότερα.

Στο μαθητή εναπόκειται

- να δράσει, σύμφωνα με τον υπαινιγμό όσο καλύτερα μπορεί και

- ν’ ακολουθήσει την υπόδειξη όσο πιο φρόνιμα μπορεί.

Πολλοί καλοπροαίρετοι αποκρυφιστές μας οδηγούν να πιστέψουμε ότι οι Διδάσκαλοι της Σοφίας έχουν προσωπικό ενδιαφέρον γι’ αυτούς, ότι οι υπερφορτωμένοι Οδηγοί της Φυλής δεν έχουν τίποτε καλύτερο να κάνουν από το να τους λένε προσωπικά πώς να ζουν, πώς να λύνουν τα προβλήματά τους και πώς να χειρίζονται λεπτομερώς τις υποθέσεις τους.

Θα ήθελα εδώ να διαμαρτυρηθώ εναντίον όσων υποβιβάζουν το έργο των Μεγάλων Όντων.

Οι λόγοι για τους οποίους ο Νηρέας, ο Διδάσκαλος, είναι δυσνόητος και δίνει μόνο μια αναλαμπή σκέψης ή μια στιγμιαία προσοχή στο ζηλωτή, είναι δύο:

Πρώτο, ο Διδάσκαλος δεν έχει προσωπικό ενδιαφέρον για το ζηλωτή ατομικά μέχρι να επιτύχει το σημείο εξέλιξης που θα είναι τόσο στενά σε επαφή με την ψυχή του, ώστε να είναι ένας μαγνητικός υπηρέτης του κόσμου.

Τότε και μόνο τότε θα επωφεληθεί ο Διδάσκαλος να του μεταδώσει μια σκέψη και να του δώσει μια νύξη.

Έπειτα, αν ακολουθήσει αυτές τις νύξεις, μπορεί να του δώσει περισσότερα, αλλά

– και αυτό είναι το σημείο που πρέπει να τονιστεί –

ΜΟΝΟ ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΕΡΓΟ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΣΤΟ ΠΕΔΙΟ ΤΗΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ.

Οι ζηλωτές πρέπει να θυμούνται ότι γίνονται Διδάσκαλοι μόνο δια της κατάκτησης και ότι διδασκόμαστε να γίνουμε Διδάσκαλοι και να φτάσουμε στη θέση του μέλους στην Αδελφότητα των υπηρετών του κόσμου,

μόνο με τις προσπάθειες της δικής μας ψυχής.

Η ψυχή αυτή είναι ένας θείος Υιός του Θεού, παντογνώστης και παντοδύναμος. Καθώς ο αθάνατος δίδυμος αυξάνει σε δύναμη και λαμπρότητα,

ο θνητός αδελφός του ελαττώνεται.

Δεύτερο, τα φυσικά σώματα των ζηλωτών δεν είναι σε θέση να υποστούν τον πολύ υψηλό κραδασμό του Ενός ο οποίος έφτασε.

Το σώμα θα συντριβόταν και

ο εγκέφαλος θα πιεζόταν

αν ένας από τους Διδασκάλους ερχόταν σε συνεχή επαφή μ’ ένα μαθητή προτού μάθει να γνωρίζει το Νηρέα σαν το σύμβολο του δικού του ανώτερου Εαυτού.

Όταν με τις δικές μας προσπάθειες αρχίσουμε να ζούμε σαν ψυχές,

όταν με τη δική μας αυτόβουλη προσπάθεια μάθουμε να υπηρετούμε και

όταν γίνουμε αγωγοί πνευματικής ενέργειας,

τότε θα γνωρίσουμε πιο στενά το Νηρέα και

τότε, σχεδόν αναπόφευκτα, η γνώση μας για το έργο που τα Μεγάλα Όντα πρέπει να κάνουν, θα γίνει τόσο ζωτική και τόσο πραγματική,

ώστε

- θα υπερβούμε την επιθυμία μας για επαφή και

- θα ζητούμε μόνο να σηκώσουμε το φορτίο που αυτοί φέρουν.

Στην αρχή της αναζήτησής του ο Ηρακλής συνάντησε το Νηρέα,

αλλά δεν εντυπωσιάσθηκε και

έτσι περιπλανήθηκε αλλού, ζητώντας με πάθος την ικανοποίηση της έφεσής του.

Στο τέλος της αναζήτησής του συναντά τον Άτλαντα που σήκωνε το φορτίο του κόσμου και εντυπωσιάζεται τόσο με το βάρος αυτής της ευθύνης και το φορτίο που ο Άτλας, ο μεγάλος Διδάσκαλος κουβαλά,

ώστε

ξεχνά τα πάντα για το στόχο του και την αναζήτηση των χρυσών μήλων και

επιχειρεί να σηκώσει το φορτίο από τους ώμους του Άτλαντα.

Όταν οι ζηλωτές στο θρησκευτικό πεδίο και στην εκκλησία, στο Θεοσοφικό πεδίο, στο πεδίο των Ροδόσταυρων και στους πολλούς ομίλους στους οποίους κατασταλάζουν,

μάθουν

- να ξεχνούν τον εαυτό τους στην υπηρεσία και

- να χάνουν τη θέα της πνευματικής τους ιδιοτέλειας βοηθώντας την ανθρωπότητα,

τότε θα γίνει πολύ ταχύτερη η συνάθροιση των μυημένων στη θύρα της Ατραπού

που οδηγεί από

- το σκοτάδι στο Φως και

- από το απατηλό στο Πραγματικό.

Ένα από τα Μεγάλα Όντα είπε ότι

“υπάρχουν άτομα που χωρίς να έχουν κανένα εξωτερικό σημάδι ιδιοτέλειας,

είναι έντονα ιδιοτελή στην εσώτερη πνευματική τους έφεση”.

(σελ. 360, The Mahatma Letters to A.P. Sinett, αγγλ. έκδοση.)

Και έπειτα απλώνεται μπροστά μας ένα καταπληκτικό ιδανικό που κόβει τη ρίζα της

πνευματικής ιδιοτέλειας:

“Κατά την άποψή μας οι ανώτερες εφέσεις για την ευημερία της ανθρωπότητας

μολύνονται με ιδιοτέλεια, αν

στο νου του φιλάνθρωπου παραμονεύει η σκιά της επιθυμίας για ίδιο όφελος…”

Ο Ηρακλής, ο μαθητής, γνώρισε την επαφή με τον ανώτερο Εαυτό, αλλά δεν ήξερε αρκετά για να παραμείνει με το Νηρέα.

Έτσι στράφηκε προς το Νότο, ή γύρισε πίσω προς τον κόσμο.

Βρέθηκε στη μεγάλη στιγμή του, όταν

- υπερέβη την εγκεφαλική του συνείδηση και

- συνομίλησε με την ψυχή του.

Αυτό όμως δε διαρκεί και ξαναπέφτει στην εγκεφαλική συνείδηση και αρχίζει μια άλλη εμπειρία.

Πρέπει να παλέψει με τον Ανταίο, τον όφι.

Αυτή όμως τη φορά είναι ο όφις της θυμικής αυταπάτης και όχι ο όφις της επιθυμίας. Πρέπει να παλέψει με τις θυμικές αυταπάτες του κατώτερου ψυχισμού και αυτό, στα αρχικά στάδια φαίνεται ότι έλκει αναπόφευκτα το ενδιαφέρον των ζηλωτών.

Κάθε Δάσκαλος, που εργάζεται μ’ εκείνους που αναζητούν το Δρόμο, γνωρίζει τη θυμική αυταπάτη στην οποία τόσο εύκολα μπορούν να υποπέσουν.

Η θυμική αυταπάτη είναι ανάλογη με την ιδιοσυγκρασία του ζηλωτή.

Μερικοί λοξοδρομούν ασχολούμενοι με τα πνευματιστικά φαινόμενα.

Στην προσπάθεια τους να διεισδύσουν πέραν του πέπλου

απορροφούνται από την κατώτερη μορφή του πνευματισμού και

περνούν πολύ καιρό στις πνευματιστικές συνεδρίες, μελετώντας τα ίδια παλιά πνευματιστικά φαινόμενα της υλοποίησης, της επικοινωνίας με τα πνεύματα και τις διάφορες εκδηλώσεις.

Δεν αναφέρομαι εδώ στις αληθινές επιστημονικές έρευνες εκείνων που προχωρούν βαθιά σε αυτού του είδους τις έρευνες και οι οποίοι είναι εξοπλισμένοι να το κάνουν.

Αναφέρομαι στην αδαή συμμετοχή σε ορισμένους τύπους πνευματιστικών συνεδριάσεων.

Αυτές παρασύρουν το μέσο άνδρα ή γυναίκα και τους θέτουν στο έλεος των εξίσου αδαών διάμεσων ή τσαρλατάνων, γιατί δεν έχουν τα εφόδια να επαληθεύσουν με οποιοδήποτε τρόπο αυτό που βλέπουν και ακούν.

Το φίδι μπορεί να πάρει τη μορφή των πιο κοινών όψεων των ψυχικών φαινομένων.

Ο ζηλωτής αρχίζει να ενδιαφέρεται για την αυτόματη γραφή ή μαθαίνει να κάθεται και ν’ ακούει “φωνές”, γίνεται αστρικά ψυχορατικός ή ψυχακουστικός και συμβάλλει στη σύγχυση του φυσικού πεδίου και, ιδιαίτερα, του δικού του περιβάλλοντος,

στην ακόμη μεγαλύτερη σύγχυση του ψυχικού πεδίου και

έτσι πέφτει στα δίχτυα και τις παγίδες του αστρισμού.

Γίνεται αρνητικός γιατί προσπαθεί συνεχώς να ‘ακούει’ και να ‘βλέπει’, πράγμα που δεν είναι φυσικό.

Επειδή την ικανότητα για την ψυχόραση και την ψυχακοή την έχουμε και εμείς, όπως οι σκύλοι και οι γάτες, όταν έλθει ο κατάλληλος χρόνος,

τότε και εμείς ασφαλώς θα ‘βλέπουμε’ και θα ‘ακούμε’,

αν όχι αληθινά, τουλάχιστον με τη δύναμη της δημιουργικής εκείνης ικανότητας, που όλοι κατέχουμε, τη δημιουργική φαντασία.

Αλλά με τη μια ή την άλλη μορφή ο ζηλωτής που εγκατέλειψε το Νηρέα,

θα συναντήσει το φίδι και πρέπει να παλέψει μ’ αυτό.

Όπως λέει ο μύθος, για πολύ καιρό ο Ηρακλής δεν μπορούσε να νικήσει, αλλά,

όταν σήκωσε το φίδι ψηλά στον αέρα, υπερίσχυσε.

Σ’ αυτό το συμβολισμό κρύβεται μια μεγάλη αλήθεια.

Ο αέρας θεωρήθηκε πάντοτε σαν το σύμβολο ή το στοιχείο που σχετίζεται με το Χριστικό πεδίο που ονομάζεται στη Θεοσοφική ορολογία και στην Ανατολή βουδδικό πεδίο.

Το αστρικό πεδίο είναι η παραμορφωμένη αντανάκλαση του βουδδικού πεδίου και τότε μόνο

- θα δούμε την αλήθεια όπως είναι και

- θα γίνουμε ανίκητοι,

όταν ανυψωθούμε από τη θυμική αυταπάτη στο καθαρό φως της Χριστικής ψυχής.

Θα συνιστούσα λοιπόν κατηγορηματικά σ’ όλους τους ζηλωτές

- να ξεπεράσουν κάθε ενδιαφέρον για τα ψυχικά φαινόμενα και

- να κλείσουν ερμητικά, όσο μπορούν, το αστρικό πεδίο,

μέχρι

- ν’ αναπτύξουν τη δύναμη να είναι ενορατικοί και

- να ερμηνεύουν τις ενοράσεις τους με το μέσον ενός

- καλά αναπτυγμένου

- καλά εφοδιασμένου και

- καλά εκγυμνασμένου νου.

Το επόμενο στάδιο της έρευνας του Ηρακλή εφαρμόζεται εξίσου στην ανθρωπότητα σαν σύνολο.

Έπεσε στα νύχια του Βούσιρι που ισχυριζόταν ότι είναι μεγάλος Δάσκαλος.

Για μεγάλη χρονική περίοδο κράτησε τον Ηρακλή σε δουλεία.

Σήμερα ο κόσμος είναι γεμάτος από δασκάλους, σαν τον Βούσιρι, που βασίζουν τη διδασκαλία τους σε τερατώδεις ισχυρισμούς.

Ισχυρίζονται ότι είναι μυημένοι, ότι είναι φύλακες της αλήθειας, ότι έχουν ένα σίγουρο και βέβαιο τρόπο ανάπτυξης, που πρέπει αναπόφευκτα να επιτρέψει στο ζηλωτή να επιτύχει.

Υποστηρίζουν τη θέση τους με υποσχέσεις.

Εδραιώνουν ισχυρές προσωπικές σχέσεις και

χρησιμοποιώντας την ειλικρίνεια και την έφεση αυτών που ζητούν την αλήθεια, συγκεντρώνουν γύρω τους ομάδες ανδρών και γυναικών, που αθώα και ειλικρινά πιστεύουν στην αλήθεια των ισχυρισμών τους και

τους δένουν για μικρή ή μεγάλη χρονική περίοδο στο βωμό της θυσίας.

Ο αληθινός μυημένος

- αναγνωρίζεται από

- τη ζωή του και

- τις πράξεις του,

- είναι πάρα πολύ απασχολημένος στην υπηρεσία της φυλής για να βρει το χρόνο να προκαλέσει το ενδιαφέρον του κόσμου για αυτόν τον ίδιο και

- δεν μπορεί να δίνει υποσχέσεις πέρα από το να λέει σε κάθε ζηλωτή:

“- Αυτοί είναι οι αρχαίοι κανόνες

- αυτός είναι ο δρόμος που βάδισαν όλοι οι άγιοι και οι Διδάσκαλοι της Σοφίας

- αυτή είναι η πειθαρχία στην οποία πρέπει να υποβληθείτε, και

αν προσπαθήσετε κι έχετε καρτερικότητα και υπομονή,

ο στόχος θα είναι ασφαλώς δικός σας”.

Ο Ηρακλής όμως απελευθέρωσε τον εαυτό του, όπως κάνουν όλοι οι ειλικρινείς ερευνητές και αφού ξέφυγε από τον κόσμο της ψυχικής και ψευδοπνευματικής θυμικής αυταπάτης, άρχισε να υπηρετεί.

Πρώτα απελευθερώθηκε κάτω από το σύμβολο του Προμηθέα, που υποδηλώνει τον ενσαρκωμένο Θεό, απελευθερώνοντάς τον από τα βασανιστήρια των γυπών του παρελθόντος.

- Το ηλιακό πλέγμα

- το στομάχι και

- το συκώτι

είναι εξωτερικεύσεις, αν μπορώ να το εκφράσω έτσι, της επιθυμητικής φύσης και

ο Ηρακλής απελευθερώθηκε από τους γύπες της επιθυμίας που για τόσο πολύ τον βασάνιζαν.

Έπαψε να είναι ιδιοτελής και έπαψε να ικανοποιεί τον εαυτό του.

Στο ζωδιακό αυτό σημείο είχε πάρει δύο πικρά μαθήματα και ΓΙΑ ΤΟΝ ΙΔΙΑΙΤΕΡΟ ΑΥΤΟ ΚΥΚΛΟ ήταν σχετικά ελεύθερος.

Ο Προμηθέας, ο ένδον Θεός, μπορούσε να προχωρήσει στην υπηρεσία του κόσμου και να σηκώσει το φορτίο του Άτλαντα.

Μετά τη θυσία έρχεται η ανταμοιβή και ο Ηρακλής δοκιμάζει τη μεγάλη έκπληξη, ελευθερώνοντας τον Προμηθέα και τον Άτλαντα.

Έχοντας εγκαταλείψει την έρευνά του για να βοηθήσει τον κόσμο, ο Άτλας πήγε για χάρη του στον Κήπο και του έδωσε τα Χρυσά Μήλα, φέρνοντάς τον σε επαφή με τις τρεις όμορφες παρθένες, τις τρεις όψεις της ψυχής.

Στην αρχή του άθλου έρχεται σ’ επαφή με την ψυχή του σαν το Νηρέα.

Στο τέλος του άθλου,

έχοντας ξεπεράσει πολλή θυμική αυταπάτη,

επιτυγχάνει ένα πολύ μεγάλο όραμα της ψυχής του και βλέπει τις τρεις όψεις της,

που καθεμιά έχει μέσα της τη δύναμη των τριών αρχών της Θεότητας.

Η Αίγλη συμβολίζει τη δόξα της ζωής και τη λαμπρότητα του ηλιοβασιλέματος,

τη μεγαλοπρέπεια της εκδήλωσης στο φυσικό πεδίο.

Έδωσε ένα μήλο στον Ηρακλή λέγοντας:

“Ο δρόμος για μας είναι πάντοτε μέσα από έργα αγάπης”.

Η Ερύθεια φρουρεί την Πύλη, την ψυχή, που είναι πάντοτε ανοικτή από την Αγάπη-Σοφία και δίνει στον Ηρακλή ένα μήλο χαραγμένο με τη χρυσή λέξη ΥΠΗΡΕΣΙΑ.

Η Εσπερίς, το εσπερινό άστρο, το άστρο της μύησης, απεικονίζει τη Θέληση.

Είπε στον Ηρακλή, “Βάδισε το Δρόμο”.

Σώμα, Ψυχή και Πνεύμα.

Νοημοσύνη, Αγάπη και Θέληση,

τις οποίες οραματίζεται και προσεγγίζει ο ανιδιοτελής ζηλωτής

μέσω της ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ.

Ο τέταρτος άθλος του Ηρακλή Η ελαφίνα της Αρτέμιδας

ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΤΟΥ ΑΘΛΟΥ

Είδαμε ότι η ελαφίνα την οποία έψαχνε ο Ηρακλής, ήταν αφιερωμένη στην Άρτεμη, τη Σελήνη, αλλά τη διεκδικούσε και η Διάνα, η κυνηγός των ουρανών και ο Απόλλων, ο Θεός του Ήλιου.

Ένα από τα πράγματα που συχνά λησμονούν οι σπουδαστές της ψυχολογίας και όσοι εξερευνούν την ανελισσόμενη συνείδηση του ανθρώπου, είναι το γεγονός ότι δεν υπάρχουν σαφείς διακρίσεις μεταξύ των διαφόρων όψεων της φύσης του ανθρώπου, αλλά ότι όλες είναι φάσεις μιας πραγματικότητας.

Οι λέξεις

- ένστικτο

- διανόηση και

- ενόραση

δεν είναι παρά διάφορες όψεις

- της συνείδησης και

- της ανταπόκρισης

στο περιβάλλον και στον κόσμο μέσα στον οποίο το ανθρώπινο ον βρίσκει τον εαυτό του.

Ο άνθρωπος είναι Ζώο και μαζί με τα ζώα κατέχει την ποιότητα του ενστίκτου και της ενστικτώδους ανταπόκρισης στο περιβάλλον του.

Ένστικτο είναι

- η συνείδηση

- της μορφής και

- του κυττάρου της Ζωής

- ο τρόπος επίγνωσης της μορφής

και γι’ αυτό η Άρτεμη, η Σελήνη, που κυβερνά τη μορφή, διεκδικεί την Ιερή Ελαφίνα.

Στον τόπο της το Ζωώδες ένστικτο είναι τόσο Θείο όσο και οι άλλες εκείνες ιδιότητες τις οποίες θεωρούμε αυστηρότερα πνευματικές.

Ο άνθρωπος όμως είναι εξίσου και ανθρώπινο ον,

είναι λογικός,

μπορεί ν’ αναλύει, να κριτικάρει και

κατέχει

- εκείνο το κάτι που αποκαλούμε νου και

- εκείνη την ικανότητα της διανοητικής σύλληψης και ανταπόκρισης,

- που τον διαφοροποιεί από το ζώο

- που του διανοίγει ένα νέο πεδίο επίγνωσης,

μα που δεν είναι παρά

- μια επέκταση του ανταποκριτικού του μηχανισμού και

- η ανάπτυξη του ενστίκτου σε διανόηση.

Με το ένα αποκτά επίγνωση του κόσμου των φυσικών επαφών και των συναισθηματικών συνθηκών.

Με το άλλο αποκτά επίγνωση του κόσμου της σκέψης και των ιδεών και

έτσι είναι ένα ανθρώπινο ον.

Όταν φτάσει σ’ αυτό το στάδιο της νοήμονος και ενστικτώδους επίγνωσης,

τότε ο “Ευρυσθέας” του υποδεικνύει ότι υπάρχει ένας άλλος κόσμος του οποίου μπορεί ν’ αποκτήσει εξίσου επίγνωση, αλλά ο οποίος έχει

- τη δική του μέθοδο επαφής και

- το δικό του μηχανισμό ανταπόκρισης.

Η Διάνα, η Κυνηγός, διεκδικούσε την ελαφίνα, γιατί γι’ αυτή η ελαφίνα είναι η διανόηση και ο άνθρωπος είναι ο μεγάλος αναζητητής, ο μεγάλος κυνηγός ενώπιον του Κυρίου.

Αλλά η ελαφίνα είχε μια άλλη και πιο άπιαστη μορφή και αυτή έψαχνε ο Ηρακλής, ο ζηλωτής.

Μας λένε ότι κυνηγούσε για έναν κύκλο ζωής.

Δεν ήταν η ελαφίνα, το ένστικτο, που αναζητούσε.

Δεν ήταν η ελαφίνα, η διανόηση, το αντικείμενο της έρευνάς του.

Ήταν κάτι άλλο και γι’ αυτό δαπάνησε έναν κύκλο ζωής, κυνηγώντας.

Τέλος διαβάζουμε ότι την έπιασε και την έφερε στο ναό, όπου τη διεκδικούσε ο Θεός Ήλιος, ο οποίος στην ελαφίνα αναγνώριζε

- την πνευματική ενόραση

- αυτή τη διεύρυνση της συνείδησης

- αυτή την πολύ αναπτυγμένη αίσθηση επίγνωσης που

- δίνει στο μαθητή μια όψη νέων πεδίων επαφής και

- του διανοίγει ένα νέο κόσμο ύπαρξης.

Μας λένε ότι η διαμάχη συνεχίστηκε ακόμη μεταξύ

- του Απόλλωνα, του Θεού του Ήλιου, που γνώριζε ότι η ελαφίνα ήταν η ενόραση

- της Διάνας, της Κυνηγού των Ουρανών, που γνώριζε ότι ήταν διανόηση και

- της Άρτεμης, της Σελήνης, που νόμιζε ότι ήταν μόνο ένστικτο.

Και οι δύο διεκδικήτριες θεές είχαν κάποιο δίκιο και το πρόβλημα όλων των μαθητών είναι να χρησιμοποιούν το ένστικτο

- σωστά

- στην ορθή του θέση και

- με τον αρμόζοντα τρόπο.

Ο μαθητής πρέπει να μάθει

- να χρησιμοποιεί τη διάνοια υπό την επιρροή της Διάνας, της Κυνηγού, της κόρης του Ηλίου και μέσω αυτής να γίνει κοινωνός με τον κόσμο των ανθρώπινων ιδεών και αναζητήσεων

- να μεταφέρει αυτή την ικανότητά του στο Ναό του Κυρίου και

εκεί να τη δει να μετουσιώνεται σε ενόραση και

μέσω της ενόρασης ν’ αποκτήσει επίγνωση

• των πραγμάτων του πνεύματος και

• εκείνων των πνευματικών πραγματικοτήτων,

τις οποίες ούτε το ένστικτο ούτε η διάνοια μπορούν να του αποκαλύψουν.

Πολλές φορές οι υιοί των ανθρώπων που είναι επίσης Υιοί του Θεού,

πρέπει να επανακτήσουν τις πνευματικές αυτές πραγματικότητες

πάνω στον Ατέλειωτο Δρόμο.

Ο πέμπτος άθλος του Ηρακλή Ο λέων της Νεμέας

ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΤΟΥ ΑΘΛΟΥ

Δύο σκέψεις παρμένες από τη Χριστιανική Βίβλο, συνοψίζουν το μάθημα αυτού του άθλου.

Στις Επιστολές του Πέτρου βρίσκουμε αυτά τα λόγια:

“ο αντίδικος υμών διάβολος ως λέων ωρυόμενος περιπατεί ζητών τίνα καταπίει” και στην Αποκάλυψη 5:5 βρίσκουμε τα λόγια:

“Ιδού ενίκησεν ο λέων ο εκ της φυλής Ιούδα, η ρίζα Δαυίδ, ανοίξαι το βιβλίον και τας επτά σφραγίδας αυτού”.

Ο Ηρακλής, ο ζηλωτής, η ψυχή, συμβολίζει το Λέοντα, τον Πρίγκιπα, το Βασιλιά, τον Κυβερνήτη και γι’ αυτό φορούσε συμβολικά το δέρμα του λέοντα.

Ο Λέων της Νεμέας αντιπροσωπεύει ουσιαστικά τη συντονισμένη κυρίαρχη προσωπικότητα, γιατί ο ζηλωτής πρέπει πάντοτε να είναι πολύ εξελιγμένο άτομο.

Με τις τριπλές όψεις του κατώτερου προσωπικού εαυτού συγχωνευμένες και συνενωμένες και επομένως πιο ισχυρές από το μέσο όρο, ο ζηλωτής γίνεται συχνά ένα κάπως κουραστικό και δύσκολο πρόσωπο.

Έχει νου και τον χρησιμοποιεί.

Τα συναισθήματά του ελέγχονται ή είναι τόσο συγχωνευμένα με τις νοητικές του αντιδράσεις, ώστε είναι ασυνήθιστα ισχυρά.

Επομένως είναι εξαιρετικά ατομικός συχνά πολύ επιθετικός, με αυταρέσκεια και εμπιστεύεται μόνο τον εαυτό του και

η προσωπικότητά του είναι συνεπώς μια καταστρεπτική δύναμη

- στην οικογενειακή ομάδα

- την κοινωνία ή

- την οργάνωση με την οποία συνδέεται.

Γι’ αυτό ο ζηλωτής, ο Λέων του Ιούδα, πρέπει να σκοτώσει το λιοντάρι της προσωπικότητάς του.

Έχοντας αποσπαστεί από τη μάζα και με αναπτυγμένη ατομικότητα,

- πρέπει κατόπιν να σκοτώσει εκείνο που δημιούργησε

- πρέπει να καταστήσει ανίσχυρο εκείνο που ήταν ο μεγάλος προστατευτικός παράγοντας μέχρι τώρα.

Η ιδιοτέλεια και το ένστικτο της αυτοάμυνας

πρέπει να δώσουν τη θέση τους

σ τ η ν α ν ι δ ι ο τ έ λ ε ι α

που είναι κυριολεκτικά η υ π ο τ α γ ή του Εαυτού στο σύνολο.

Ο Λέων της Νεμέας συνεπώς συμβολίζει την πανίσχυρη προσωπικότητα που τρέχει άγρια και απειλεί την ειρήνη της υπαίθρου.

Ποιο είναι το μάθημα που περιμένει κάποιος να μάθει από το γεγονός ότι ο Ηρακλής ακολούθησε το λιοντάρι σε μια σπηλιά που είχε δύο ανοίγματα;

Γιατί έκλεισε το ένα άνοιγμα και μπήκε από το άλλο;

Ποια είναι η πνευματική διδασκαλία που βρίσκεται στην παράδοση ότι εκεί σκότωσε το λιοντάρι με γυμνά χέρια;

Πολλές από αυτές τις παλιές ιστορίες έχουν κρατήσει την αληθινή σημασία του νοήματός τους ανερμήνευτη για χιλιάδες χρόνια και μόνο στις μέρες μας και στη γενιά μας η αληθινή εσώτερη έννοια μπορεί, πιθανώς, να φανερωθεί.

Το ενδιαφέρον γεγονός για την περίοδο στην οποία ζούμε τώρα, είναι ότι σημειώνεται μια μοναδική ανάπτυξη στη φυλετική ανέλιξη.

Υπήρξαν πάντοτε εκδηλώσεις των ηλιακών θεών και αυτός ο άθλος του Ηρακλή διαδραματίσθηκε πολλές φορές από λίγους ανθρώπους εδώ κι εκεί.

Κάθε έθνος έχει δώσει ζηλωτές υψηλής εξέλιξης που ακολουθούν το λιοντάρι της προσωπικότητας στη σπηλιά και εκεί το υποτάσσουν.

Αλλά σε σχέση με τις μυριάδες των ανθρώπινων μονάδων αποτελούν σχετικά μια πολύ μικρή μειονότητα.

Τώρα έχουμε έναν κόσμο γεμάτο ζηλωτές.

Η ερχόμενη γενιά σ’ όλα τα έθνη θα δώσει χιλιάδες μαθητών και ήδη δεκάδες χιλιάδες ζητούν το Δρόμο.

Οι άνθρωποι δ ε ν είναι πολύ ατομιστές,

ο κόσμος είναι γεμάτος από Π ρ ο σ ω π ι κ ό τ η τ ε ς και

ήρθε ο καιρός που ο Λέων της Φυλής του Ιούδα πρέπει να υπερισχύσει του λέοντα του προσωπικού εαυτού.

Δεν είμαστε μόνοι στον αγώνα μας, όπως ήταν ο Ηρακλής, αλλά

αποτελούμε μέρος μιας μεγάλης ομάδας ηλιακών θεών που αγωνίζονται

- με τις προπαρασκευαστικές δοκιμασίες της μύησης και

- με τα προβλήματα από τα οποία θα αντλήσουν την πλήρη δύναμη της ψυχής.

Στον Αιγόκερω θα αναρριχηθούμε στη βουνοκορφή και καθώς μπαίνουμε τώρα στον κύκλο του Υδροχόου, οι ζηλωτές της φυλής είναι σε θέση ν’ αρχίσουν να μαθαίνουν το μάθημα

- της υπηρεσίας και

- της παγκόσμιας συνείδησης.

Όταν σε δύο χιλιάδες έτη αρχίσουμε να μπαίνουμε στον Αιγόκερω, τότε θα υπάρξει μια τρομακτική συγκέντρωση μυημένων και η αναρρίχηση στο όρος της Μύησης και στο όρος της Μεταμόρφωσης θα πραγματοποιηθεί από πολλές εκατοντάδες μαθητών.

Στο μεταξύ πρέπει ν’ ασχοληθούμε με το λιοντάρι της προσωπικότητας και να εισέλθουμε στη σπηλιά.

Στο συμβολισμό των Γραφών του κόσμου, τα πιο βαρυσήμαντα γεγονότα διαδραματίζονται σε έναν από τους δύο τόπους:

- μέσα σε σπηλιά ή

- πάνω στο βουνό.

Ο Χριστός γεννήθηκε στο σπήλαιο.

Η προσωπικότητα υπερνικάται μέσα στο σπήλαιο.

Η φωνή του Κυρίου ακούγεται μέσα στο σπήλαιο,

η Χριστική συνείδηση γαλουχείται μέσα στο σπήλαιο της Καρδιάς,

αλλά με τις εμπειρίες του σπηλαίου ανεβαίνουμε στο όρος της Μεταμόρφωσης,

στο όρος της Σταύρωσης, που ακολουθείται, τελικά, από το όρος της Ανάληψης.

Θα ήθελα εδώ να δώσω την τεχνική, ίσως την περισσότερο επιστημονική ερμηνεία αυτού του σπηλαίου στο οποίο μπήκε ο Ηρακλής.

Η Αρεία φυλή, στην οποία ανήκουμε, είναι υψηλής νοητικής ανάπτυξης και η συνείδηση του ανθρώπου παντού μετατοπίζεται σταθερά από τη συναισθηματική φύση και έτσι έξω από το κέντρο του ηλιακού πλέγματος προς το νοητικό σώμα και συνεπώς προς το κεφάλι.

Στο κεφάλι υπάρχει ένα μικρό σπήλαιο, μια μικρή οστεώδης δομή που

- προασπίζει και

- προφυλάσσει

έναν από τους πιο σημαντικούς αδένες του σώματος, την υπόφυση.

Όταν ο αδένας αυτός είναι σε πλήρη και κανονική λειτουργική δραστηριότητα, θα έχουμε μια προσωπικότητα

- ολοκληρωμένη

- ενεργό

- αυτοελεγχόμενη και

- με έντονη νοητική δραστηριότητα και καρτερία.

Αυτή η υπόφυση έχει διπλή διαμόρφωση:

- σ’ έναν από τους λοβούς της, το μετωπικό ή πρόσθια υπόφυση, βρίσκεται η έδρα του κριτικού νου, της διανοητικότητας και

- στον άλλο, η οπίσθια υπόφυση, είναι η έδρα της συναισθηματικής, της φύσης της φαντασίας.

Λέγεται επίσης ότι ο αδένας αυτός

- συντονίζει τους άλλους

- ελέγχει την ανάπτυξη και

- είναι ουσιώδης για τη ζωή.

Είναι ενδιαφέρον ότι ο Bermau ορίζει τη διανοητικότητα σαν “την ικανότητα του νου να ελέγχει το περιβάλλον του με τις έννοιες που συλλαμβάνει και τις αφηρημένες ιδέες”.

Όπου υπάρχει έλλειψη ανάπτυξης αυτού του αδένα, θα βρούμε συναισθηματική και νοητική ανεπάρκεια.

Πολλοί ενδοκρινολόγοι και ψυχολόγοι εκφράζονται σε παρόμοιες γραμμές.

Στο σπήλαιο αυτό ο λέων της αναπτυγμένης προσωπικότητας ή ατομικότητας έχει το άντρο του και εκεί πρέπει να νικήσει ο θεός Ήλιος, ο Ηρακλής.

Επί αιώνες οι Αιγύπτιοι και ειδικά οι Ινδοί γνωρίζουν τα chakras ή τα κέντρα δύναμης του αιθερικού σώματος.

Η ανακάλυψη του ενδοκρινικού συστήματος δείχνει αντίστοιχους φυσικούς αδένες στα ίδια σημεία.

Ο ένας από αυτούς, η υπόφυση με τους δύο λοβούς του, συμβολίζεται από το σπήλαιο με τα δύο ανοίγματα, το ένα από τα οποία έπρεπε να κλείσει ο Ηρακλής προτού μπορέσει να ελέγξει την προσωπικότητα από τον ανώτερο νου. Γιατί μόνο όταν έφραξε το άνοιγμα των προσωπικών συναισθημάτων, την οπίσθια υπόφυση, πετώντας ακόμη και το πιστό του ρόπαλο,

αρνούμενος συμβολικά να ζει πια μια προσωπική ιδιοτελή ζωή,

μπόρεσε, εισερχόμενος από το άνοιγμα που εκπροσωπεί την πρόσθια υπόφυση

να υποτάξει το λέοντα της προσωπικότητας μέσα στη σπηλιά.

Οι αντιστοιχίες αυτές είναι τόσο ακριβείς,

ώστε παρουσιάζουν σε μικρογραφία ή σε μεγέθυνση μια επιβλητική απόδειξη της αρραγούς ακεραιότητας του Σχεδίου.

“Ως άνω ούτω κάτω.”

Μια εντυπωσιακή αντιστοιχία μεταξύ βιολογικών και πνευματικών αληθειών.

Ο έκτος άθλος του Ηρακλή Η ζώνη της Ιππολύτης

ΟΙ ΔΥΟ ΔΡΟΜΟΙ

Όπως πάντοτε, υπάρχει μια εκλογή για το καλό ή το κακό, αυτού του ζωδιακού σημείου, η οποία εξαρτάται

- από τη θέση του στην εξέλιξη και

- από το βαθμό της ευαισθησίας του.

Η Παρθένος ονομάζεται Θεά της Αρετής ή της Κακίας.

Αλλά ποια είναι η ριζική έννοια της “κακίας”; “ καθιστώ αναποτελεσματικό” και αυτό γιατί η Παρθένος απαρνιέται τον όλο σκοπό του ζωδιακού σημείου, γιατί λέγεται ότι

“ο Χριστός αποτελεί γι’ αυτή το σκοπό της ύπαρξής της”.

Η ρίζα της λέξης αρετής “virtue”είναι η Λατινική λέξη vir που σημαίνει “ισχύς”, “άνδρας”, όπως και ανδρισμός.

Η ακριβής έννοια της κακίας σαν αναποτελεσματικότητας στη Πνευματική Ζωή, υπενθυμίζει κάτι από την εξήγηση ενός από τους Κανόνες του Δρόμου:

“Καθένας πρέπει να γνωρίζει τη κακία του άλλου και εν τούτοις να τον αγαπά”.

Γιατί, μ’ αυτή την έννοια, φαίνεται ότι ο κακός είναι μάλλον ένας στενοκέφαλος, παρά ένας αγροίκος συνάνθρωπος, ένας αδέξιος χωριάτης που δεν ξέρει

- κάτι περισσότερο από το δικό του περιορισμένο κύκλο των δυνατοτήτων του

- πέρα από τον δικό του αξεπέραστο δακτύλιο.

Πόσο έκδηλες και πόσο δόκιμες της αληθινής ανοχής είναι οι έννοιες αυτών των ριζών.

Επί πολύ χρόνο δώσαμε τη φροντίδα μας στο φυσικό σώμα θεωρώντας το σαν τη ρίζα κάθε κακού, όταν στην πραγματικότητα η αιτία των εσφαλμένων τάσεων και συνηθειών μας, είναι

- τα στενοκέφαλά μας και

- οι σκληρές μικρές καρδιές μας

ενώ το σώμα είναι ένας αυτόματος ανταποκριτικός μηχανισμός,

που υπόκειται στον έλεγχο του εσώτερου ανθρώπου.

Παρουσιάζεται ακόμη η ιδέα ότι “αμαρτία” σημαίνει κυριολεκτικά “κάτι που γίνεται εσφαλμένα”.

Είναι αμάρτημα για τον υιό του ανθρώπου, που είναι επίσης Υιός του Θεού, όταν δεν πετυχαίνει το στόχο, “ τον οφθαλμό του ταύρου”, “ τον οφθαλμό της φώτισης” για τον οποίο μιλήσαμε στον Ταύρο.

Όταν εγκαταλείπουμε τις περιπλοκές του κατώτερου νου,

πόσο τέλεια,

- αλληλεπιδρούν οι θεμελιώδεις αυτές ιδέες και

- επιβεβαιώνουν η μια την άλλη.

Η Παρθένος ονομάζεται επίσης “ η Θεά των Δύο Δρόμων”, γιατί

η αρχή της Αγίας Μητέρας

- συμβολίζει την Ύλη και

- είναι επίσης ο φύλακας της Χριστικής ζωής.

Έχει σημασία ότι το έκτο αυτό ζωδιακό σημείο, ο αριθμός της δραστηριότητας στο φυσικό Πεδίο, ονομάζεται αριθμός του Θηρίου.

Η άποψη αυτή φαίνεται ότι ασκεί φοβερή γοητεία σε πολλούς ανθρώπους, εκείνο όμως που πραγματικά σημαίνει, είναι ότι η Παρθένος είναι σύμβολο τριπλότητας, τριαδικότητας,

- 6 στο φυσικό πεδίο

- 6 στο συναισθηματικό πεδίο

- 6 στο νοητικό πεδίο,

ήτοι 666 συνολικώς, όχι με την έννοια της φοβικής τρέχουσας αντίληψης.

Πρέπει να θυμόμαστε ότι ο λέων είναι ο βασιλιάς των θηρίων.

Το άτομο

- στο ζωδιακό σημείο του Λέοντα επιτυγχάνει τελικά την ολοκληρωμένη προσωπικότητα,

- στο ζωδιακό σημείο της Παρθένου όμως, που έχει γίνει το πρώτο βήμα προς την πνευματικότητα,

η ψυχή αποκαλείται ο Υιός του Νου και

η Παρθένος κυβερνάται από τον Ερμή που φέρει τη δράση του νου.

Στη μελέτη αυτή της Α.Α.Μπ. “Περί του ζωδιακού της Παρθένου” μας δίνεται μια πολύ ενδιαφέρουσα σειρά προφητικών αναφορών στην Παρθένο, ως εξής:

“Άκουε τώρα, διότι ιδού εγώ θέλω φέρει έξω, τον δούλον μου τον Βλασιόν.” (Ζαχαρίας 3:8.)

Ένα σύμβολο της Παρθένου είναι η γυναίκα

- με το στάχυ του σίτου ή

- με το δεμάτι των σιτηρών ή

- με το κλαδί με τους καρπούς

στην αγκαλιά της.

Θυμήσου, επίσης, την προφητεία του Ησαΐα, στην οποία βασίζεται η Καινή Διαθήκη:

“Ιδού η Παρθένος που θα συλλάβει και θα γεννήσει Υιόν” και

σύνδεσέ την με το στίχο στην προς Εφεσίους Επιστολή, όταν ο Απ. Παύλος είπε ότι κάποια μέρα θα πετύχουμε “κατά το μέτρο του αναστήματος της πληρότητας του Χριστού”.

Θα ήθελα να σας υπενθυμίσω ότι ο Χριστός επανειλημμένα τόνισε την έμφαση

- μάλλον στη νέα Γέννηση,

- παρά στη θυσία του αίματος.

Η εσωτερική σημασία είναι ότι “Το αίμα είναι η ζωή”.

Είμαστε πάντα πολύ κυριολεκτικοί.

Αφού πέρασε η παλιά συνήθεια της προσφοράς σφαγίων στο βωμό, έτσι πρέπει να περάσει η ιδέα της εξιλέωσης δια του αίματος του Χριστού.

Αυτό γεννήθηκε

- από το μεσαιωνικό σύμπλεγμα ενοχής και

- το βασανισμό του φυσικού σώματος σαν μέσο κυριάρχησης του πνεύματος,

όταν η αλήθεια είναι ότι το σώμα πρέπει

- να συντονιστεί με την ψυχή και

- λυτρωμένο, να φέρει σε εκδήλωση το κάλλος της.

Όλο αυτό υπονοείται στο ζωδιακό σημείο της Παρθένου και στον άθλο του.

Στη “Μυστική Δοξασία” υπάρχει μια σαφής δήλωση του όλου μηνύματος του σημείου αυτού:

“Η Ύλη είναι ο φορέας για την εκδήλωση της ψυχής στον κύκλο του σπειροειδούς και

η ψυχή είναι ο φορέας για την εκδήλωση του πνεύματος σε ένα ανώτερο κύκλο του σπειροειδούς και

τα τρία αυτά είναι η συντεθειμένη από τη Ζωή Τριάδα, που διαπερνά τα πάντα”.

Ο έβδομος άθλος του Ηρακλή Ο Ερυμάνθιος κάπρος

ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΗ ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΟΥ ΑΘΛΟΥ

Μερικά από τα λαμπρότερα σημεία από τη μελέτη της Α. Α. Β.

.

Στο Ζυγό έχουμε τον άνθρωπο που δε μιλάει, σύμβολο του μεσοδιαστήματος

της σιωπής στο βίο του Ιησού.

Μεταξύ της ηλικίας των 12 και 30 δεν ακούμε τίποτε γι’ Αυτόν.

Ήταν έτη σιωπής, που τα πέρασε είτε

- μεταξύ των Εσσαίων στην Αίγυπτο

- στο κατάστημα του ξυλουργού,

όπου ο Μεγάλος αυτός Υιός του Θεού

- ισορρόπησε το πνεύμα και την ύλη και

- προετοιμάστηκε για το Υπούργημά Του σαν ένας υιός του ανθρώπου, που ήταν αυταπόδεικτα επίσης Υιός του Θεού.

Η μεγάλη αποκάλυψη στο νου μου δεν είναι ότι είμαστε πνεύμα, αλλά ό,τι τα πάντα είναι Θεός σε εκδήλωση.

Τα πάντα είναι ενέργεια σε διάφορες κατηγορίες.

Ο Χριστός ήταν η τέλεια έκφραση της Θεότητας σε μορφή.

Εξισορρόπησε τέλεια το πνεύμα και την ύλη.

Αυτό είναι το έργο που όλοι πρέπει να κάνουμε…

Οι δύο καλοί Κένταυροι που σκότωσε ο Ηρακλής είναι γνωστοί ως

- Χείρων (καλή σκέψη) και

- Φώλος (σωματική ρώμη).

Η δοκιμασία ήθελε να δείξει τον έλεγχο

- της συναισθηματικής

- της αστρικής

Φύσης και

- της φύσης της επιθυμίας

από οποιαδήποτε μορφή και αν εκληφθεί. Και είναι περισσότερο ισχυρή όσο πιο προχωρημένος είναι ο άνθρωπος.

Δεν μπορούμε

- να ελέγξουμε ή

- να καθοδηγήσουμε

τη φύση της επιθυμίας με τη

- φυσική δύναμη ή

- μόνο με τη σκέψη.

Μπορεί να επιτύχουμε για λίγο, αλλά έπειτα εξογκώνεται σαν κύμα και

γυρίζει πίσω σε μας.

Η μόνη απάντηση είναι να ανεβάσεις τον κάπρο της επιθυμίας πάνω στο ψηλό βουνό.

Όλες οι μεγάλες αποκαλύψεις συμβαίνουν στις βουνοκορφές εκεί όπου

- εξαφανίζονται οι ομίχλες της κοιλάδας και

- έρχεται η φωτισμός…

Ο Ζυγός

- είναι σημείο του αέρα και

- βρίσκεται στο σταθερό Σταυρό

- που θα κυβερνήσει το επόμενο Ηλιακό σύστημα και

- που κυβερνά στο παρόν σύστημα την Ατραπό της Μύησης, η οποία διανύεται από το άνθος της Φυλής. (Esoteric Astrology, p. 279 Αγγλ. έκδ.)

Πάλι το μυστήριο καλύπτεται, έτσι ώστε είναι δύσκολο να κατανοήσουμε το ζωδιακό σημείο.

Αλλά οι βασικοί τόνοι του ζωδίου είναι καθαροί και απλοί:

Μιλούν κατ’ ευθεία στην καρδιά χωρίς ασάφειες.

Στο μέσο άνθρωπο με τη μη αναπτυγμένη πνευματική συνείδηση ο Λόγος ηχεί συνεχώς ανά τους αιώνες:

Και ο Λόγος είπε: “Ας γίνει επιλογή”.

Τελικά θα έλθει η ανταπόκριση σαν αποτέλεσμα της εξελικτικής πορείας και από τη ψυχή.

“Επιλέγω το δρόμο που οδηγεί

μεταξύ των δύο μεγάλων γραμμών δύναμης.”

(Esoteric Astrology, pp. 251 – 261 Αγγλ. έκδ.)